عناصر تشکیل دهنده فولاد بلبرینگ عمدتاً شامل کربن، کروم، منگنز، سیلیکون، مولیبدن و غیره است. این عناصر ریزساختار و عملکرد فولاد بلبرینگ را برای برآوردن نیازهای محیطهای کاربری مختلف تغییر میدهند.
کربن (C): سختی و استحکام فولاد بلبرینگ را بهبود می بخشد، محتوای آن به طور کلی 0 است.95-1.10%.
کروم (Cr): مقاومت در برابر سایش، مقاومت در برابر خوردگی و سختی فولاد بلبرینگ را بهبود می بخشد. محتوا به طور کلی 1.{1}}.75٪ است.
منگنز (Mn): استحکام، سختی و چقرمگی فولاد بلبرینگ را بهبود می بخشد. محتوا معمولاً 0 است.25-0.50%.
سیلیکون (Si): استحکام و سختی فولاد بلبرینگ را بهبود می بخشد، محتوای آن عموماً 0 است.15-0.35%.
مولیبدن (Mo): سختی، مقاومت در برابر سایش و چقرمگی فولاد بلبرینگ را بهبود می بخشد. محتوا عموماً 0 است.15-0.30%.
وانادیوم (V): دانه های فولاد بلبرینگ را تصفیه می کند و استحکام و چقرمگی را بهبود می بخشد. محتوا معمولاً 0 است.05-0.20%.
تیتانیوم (Ti): مقاومت در برابر خوردگی و مقاومت در برابر سایش فولاد بلبرینگ را بهبود می بخشد. محتوا معمولاً 0 است.01-0.10%.
علاوه بر عناصر آلیاژی متداول فوق، عناصر دیگری مانند نیکل (Ni)، مس (Cu)، آلومینیوم (Al) و غیره نیز وجود دارد که با توجه به نیازهای خاص به فولاد بلبرینگ اضافه می شود تا عملکرد آن بهبود یابد. محتویات این عناصر آلیاژی عموماً کم است، اما تأثیر مهمی بر عملکرد فولاد بلبرینگ دارند.
لازم به ذکر است که اثرات و محتویات عناصر آلیاژی مختلف بر عملکرد و ویژگی های فولاد بلبرینگ تأثیر می گذارد. بنابراین هنگام انتخاب و استفاده از فولاد بلبرینگ باید عوامل مختلفی از جمله محیط کار، شرایط استفاده، هزینه و غیره به طور جامع در نظر گرفته شود. علاوه بر این، افزودن عناصر آلیاژی باعث افزایش هزینه و دشواری فرآوری فولاد بلبرینگ می شود، بنابراین وجود دارد. یک مبادله بین عملکرد و هزینه
